Καφές στη χόβολη, υγρασία που περνάει από το τζάμι, τα πουλιά που κούρνιασαν νωρίς τούτο το χειμωνιάτικο απόγευμα... Και μια γλύκα, σερπέτι η ματιά σου Αφιερώμενο στους ανθρώπους που δημιουργούν ουρανούς για τα ταξίδια της ζωής μας

http://www.youtube.com/watch?v=TO9Qa7MpAvw

ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ

"Γύρω στις χίλιες ψυχές είχε το χωριό της, που πεισματικά παρέμενε μια απαράλλαχτη ζωγραφιά μέσα στο χρόνο. Κάτι σκόρπιες πινελιές πιτσιλούσαν το τοπίο, όταν ο καιρός ξεθώριαζε τις ζωές τους.
Ήταν μια πολιτεία απόμερη, αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο. Ζούσε στους δικούς της ρυθμούς. Τα πάντα έφταναν εκεί με καθυστέρηση, όπως και ο καιρός, όπως και τα κακά μαντάτα. ''
(15/01/14 Μ.Π)

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΖΑΧΑΡΑ

ΛΕΞΕΙΣ

Λέξεις βασανισμένες, καταδικασμένες να υπακούν το καλό και τον δόλο. Καμαρώνουν οι άνθρωποι μέσα από αυτές. Κρύβονται πίσω από αυτές.
Χωρίς καρδιά, πόσο να διαρκέσει η ζωή τους;
Ποια λόγια θα δώσουν το δικό σου πρόσωπο; 
Το καρναβάλι καλά κρατεί..

ΜΑΡΘΑ

-Τι είνα η ζωή μάνα;
-Ένας σπόρος που φυτρώνει, μεγαλώνει, ανθίζει και μαραίνεται θυγατέρα μου.
-Και η αγάπη; Μαραίνεται κι αυτή;
-Σαν νιώσεις την καρδιά σου να χτυπά πιο δυνατά, κράτα τον χτύπο αυτό φυλαχτό. Πιάσε το χέρι του, σφίξε το και μην το αφήσεις ποτέ. Πόσος χρόνος θα σου δοθεί κανείς δεν ξέρει. Μη φοβηθείς. Ζήσε το ακόμα κι αν το
τελευταίο αστέρι στον ουρανό σβήσει.

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Μια νότα απαλή, μια νότα επίμονη και γίνεσαι ο κόσμος μου όλος. Χωράς τον πόνο, πλάθεις τη στιγμή, φυλακίζεις την ανάσα. Οι φτερούγες σου το δικό μου καταφύγιο στον ουρανό. Ο χρόνος σου ανήκει. Πέρασμα γίνεσαι στο δείλι της καρδιάς.

Τι όνομα να σου δώσω;

Κι αυτή η μοναξιά δίνει τις σφαλιάρες εκεί που δεν το περιμένεις. Απρόσκλητη, στρογγυλοκάθεται...αρμένικη η βίζιτά της. Την κοιτάω και με κοιτάει. Άχνα δε βγάζουμε. Αρχίζει να σκαλίζει τις λαβωματιές της ψυχής... Γνωριζόμαστε καλά. Είναι εκεί μαζί μου, όταν όλοι έχουν φύγει, η μόνη που δε με έχει προδώσει ποτέ. Τι όνομα να σου δώσω;