Σύντομα...

Καλό μας βράδυ

"Τώρα;" τον ρώτησε κι ας ρίσκαρε να ακουστεί ανόητη.
"Το τώρα είναι αυτό που έχουμε. Το κλέβουμε από τον χρόνο και είναι το μόνο που μας ανήκει" ζούσε για να νιώσει την ανάσα της στο κορμί του...
"Γιατί να μην είναι εύκολο;"
"Επειδή είσαι ο πιο δύσκολος άνθρωπος της ζωής μου

Καλό μας απόγευμα με κάτι επίκαιρο, αλλά πάντα διαχρονικό!!! "Ποιο προσωπείο θα επιλέγατε για το καρναβάλι της ζωής;" Η συνέχεια στο Writer's Gang.

http://writersgang.com/2017/02/19/%CE%B5%CF%83%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CF%8C-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CE%B8%CE%B1-%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AD%CF%83%CE%B5%CF%84%CE%B5-%CF%86%CE%AD%CF%84%CE%BF/

Η φωνή της μάνας

Ευχαριστώ το Writer's Gang και την αγαπημένη Aria Socratous για τη δημοσίευση των λέξεων που αγαπώ!!!
/http://writersgang.com/2017/02/11/%CE%B7-%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%82/

Καλό μήνα!!!!!!!!!!!!!!!!

Καλό μήνα με «Μερτζανή, το δάκρυ της Θράκης»

Η Μερτζανή γεννήθηκε Ρωμιά!

Τη θρακιώτικη λαλιά άκουσε να μιλούν για πρώτη φορά και αβίαστα έγινε και η δική της λαλιά. Περήφανη για την καταγωγή της, με το «εγώ» μέσα της να μάχεται. Οι αχτίδες του δικού της σκοτεινού παρελθόντος αιχμηρές. Παλεύει επίμονα να κρατήσει μέσα της το ριζικό της ψυχής της. Οι δικές της ρίζες, υγρές και ανήλιαγες, είναι χωμένες βαθιά μέσα στον χρόνο και στον τόπο της.

Της έδωσαν ζωή. Την κράτησαν αέναα ενωμένη με τη γη της Θράκης, εκεί που άρχιζαν οι πλαγιές των σιωπηλών βουνών, εκεί που πήρε την πρώτη της ανάσα, εκεί που ακούστηκε η κραυγή της από το πρώτο κλάμα, η κραυγή της ζωής της. Το παρελθόν είναι αυτό που οδήγησε τα λόγια της Μερτζανής στο δικό της παρόν. Γιατί, από κάπου πάντα ξεκινούν όλα...

Οκτώβρης 1922... Στις όχθες του ποταμού Έβρου στέκει ένα νεαρό κορίτσι με βρόμικα ρούχα και πρόσωπο βουτηγμένο στην απόγνωση. Νιώθει το βάρος της ευθύνης να συνθλίβει τους μικροκαμωμένους ώμους της... Πρέπει να διασχίσει το ποτάμι μαζί με την αδερφή της, το κάρο και τα ζωντανά.

Ορφανή από μητέρα, ξεριζωμένη από πατρίδα, η Μερτζανή δεν σταματά να αγωνίζεται και να ξεπερνάει τον εαυτό της.

Η συγκλονιστική ιστορία μιας αξιοθαύμαστης γυναίκας που δεν έχασε ποτέ την αξιοπρέπειά της και την τόλμη της.

 

Στο παραμύθι της ζωής λέγονται οι μεγαλύτερες αλήθειες. Στο Writer's Gang ένα καινούριο κείμενο μου!

http://writersgang.com/2017/01/28/%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B6%CF%89%CE%AE%CF%82/

ένας κόκκινος γίγαντας

Πριν από πολλά, πολλά χρονιά ζούσε πάνω στη γη ένας άρχοντας φωτεινός και καλόκαρδος. Ήλιο τον έλεγαν. Με το που άνοιγε τα μάτια πρώτη του δουλειά ήταν να φωτίσει τα σκοτάδια στη φύση, μα κυρίως στις ψυχές. Όλα πήγαιναν καλά, ωσότου η μαυρίλα ζήλεψε και άρχισε να κακολογεί τον κυρ Ήλιο.
Στο μυαλό της φύτρωσε το κακό. Συμμάχησε με τη δυσπιστία και άρχισε έναν ύπουλο αγώνα.
Οι άνθρωποι πες πες άρχισαν να αμφιβάλουν.
Ο κυρ Ήλιος τους φάνηκε γραφικός, ψεύτικος και κυρίως πολύ καλός για τα μέτρα τους. Δεν του μιλούσαν, τον απόφευγαν και έφτασαν στο να τον κακολογούν πίσω από την πλάτη του.
Η μαυρίλα χάρηκε πολύ. Πίστεψε πως είχε νικήσει.
Όμως η καλοσύνη, η τόση δοτική δύναμη της καρδιάς, μπορεί να είναι σπάνια, στάθηκε ανίκητη κι έκανε τον ήλιο να λάμπει καθάριος.
Αγαπούσε τους ανθρώπους τόσο πολύ, που δε θα τους χαλούσε κανένα χατίρι. Εάν δεν τον ήθελαν κοντά τους, αυτός θα συνέχιζε να φωτίζει τα βήματά τους από ψηλά. Θα ξημέρωνε τη μέρα για όλους.
Κι εύχομαι να ξημερώνουμε τις μέρες μας με ήλιους ζεστούς.
Λένε πως σε 5.000.000 ο ήλιος μας θα σβήσει κι ένας κόκκινος γίγαντας θα πάρει τη θέση του.(Copyright Μ.Πατλάκουτζα)
Καλό μας ξημέρωμα λοιπόν!!