ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

Εκδρομή!! Εκδρομήηηηη, φωνάζαμε την πρώτη ημέρα του Μάρτη, την πρώτη μέρα της άνοιξης. Ακόμα και ο ήλιος συμμαχούσε με τις παιδικές μας φωνές στο προαύλιο του πέτρινου σχολείου. Ζουζουνίζαμε με την ελπίδα της εκδρομής στο πάρκο, μακριά από μαθήματα και βέργα. Οι δάσκαλοι με τα καλοκολαρισμένα πουκάμισα και οι δάσκαλες με τις φούστες που πάντα έπρεπε να είναι 5 εκατοστά κάτω από το γόνατο μας κοιτούσαν αυστηρά... Ψιθύριζαν αναμεταξύ τους και περίμεναν... Οι φωνές μας δυνάμωναν, η ελπίδα θέριευε, λίγο ακόμα και θα έλεγαν το ναι... Ο διευθυντής με σοβαρό ύφος έκανε νόημα να γίνει ησυχία. Και γινόταν... έσβηναν οι φωνές της ανταρσίας... κρεμόμασταν από τα χείλη του. " Αφήστε τις τσάντες και σε πέντε λεπτά κάντε γραμμές!! " έλεγε και χαμογελούσε κάτω από τα χιονάτα μουστάκια του. Τρελά χοροπηδητά, πολύχρωμα ζήτω και αγκαλιές... Θα ήταν μια ωραία μέρα. Δε θα χρειαζόταν να πούμε "Σώπα δάσκαλε, ν'ακούσουμε το πουλί που κελαηδά'' Καλό μας μήνα ! Άνοιξη καλώς όρισες!! (1/03/14 Μ.Π)

ΠΕΡΑ 1912 / ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ !!!

Καλημέρα με "Ζαχάρα, η θύελλα της καρδιάς"

Δύσκολα εκείνα τα χρόνια του μεσοπολέμου σε μια Ελλάδα που άλλαζε συνεχώς, που είχε να αντιμετωπίσει πολλά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, με κυριότερο το προσφυγικό, με τους ανθρώπους να παλεύουν σκληρά για την επιβίωσή τους. Η Ελλάδα και ο κόσμος ολόκληρος ήταν ένα καζάνι που έβραζε, ένας λαός που έγλειφε τις πληγές του και προσπαθούσε να αναστηθεί από τις στάχτες με την απειλή του πολέμου να τους καταδιώκει κάθε στιγμή. Φτώχεια και αρρώστιες ήταν στοιχεία της καθημερινής πραγματικότητάς τους. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες μεγάλωσε η μάνα μου.
Όπως συμβαίνει πάντα στη ζωή, ίδια γεγονότα γεννούν διαφορετικούς χαρακτήρες, στάσεις, αξίες και αντιδράσεις. Άλλοι παλεύουν, ορθώνουν το ανάστημά τους κι αγωνίζονται με ό,τι τους έχει προικίσει η φύση. Άλλοι πάλι συρρικνώνονται, κλείνονται στον εαυτό τους, γίνονται αόρατοι και δε θέλουν να πειράξουν κανέναν, αλλά κυρίως να μην τους πειράξει κανείς. Γίνονται αθόρυβοι, παθητικοί, υποτελείς. Επιδιώκουν να είναι συμπαθείς για να δεχθούν -ελπίζουν και πιστεύουν- από συμπόνια τα μικρότερα χτυπήματα. Εναντιώνονται σε κάθε μορφή δύναμης που πηγάζει από μέσα τους. Θέλουν να παραμείνουν απλοί παρατηρητές της ζωής. Όμως είναι νόμος της φύσης πως αυτοί ακριβώς δέχονται τα περισσότερα πλήγματα.
Η ζωή δε δίνει εγγυήσεις σε κανέναν και για τίποτα. Δε σηκώνει παζάρια. Παλεύεις και ζεις. Σταματάς και τότε εξαφανίζεσαι.

"Βαρέθηκα μάνα τον πόλεμο με τις ψυχές των άλλων. Γίνονται αχόρταγες σαν μυρίσουν λίγη αλήθεια ζωής. Σαν όρνια ορμούν στην ευτυχία σου, για να την κατασπαράξουν και να θρέψουν τις άδειες τους ζωές.
Βαρέθηκα να ψάχνω την αγάπη.
Θέλω να ΖΗΣΩ.
Να αγγίξω και να με αγγίξουν.
Να νιώσω και να με νιώσουν.
Είναι τόσα πολλά αυτά που ζητάω μάνα;
Αχ κόρη μου απαντήσεις δεν μπορώ να σου δώκω, μόνο μια αγκαλιά για να κρύψεις την κυνηγημένη σου ψυχή. Οι θαλασσινοί το λένε σταβέντο.
Βρες το κι άραξε εκεί σαν τα κύματα θεριέψουν,
μα σαν η καλοσύνη απλωθεί βίρα τις αγκύρες και αφήσου στην πλάνη του μυαλού και της καρδιάς.
Μια μέρα, σε μια στιγμή θα σβήσουν όλα..."
17/02/14 Μ.Π για το δικό μου σταβέντο

ΟΤΑΝ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΥΦΛΟΣ...

"Μόνο τα κορμιά μίλησαν λίγες ώρες πριν. Οι ψυχές παρέμειναν βουβές, ευνουχισμένες. Σε μια πράξη ένωσης που ο καθένας πήρε τα δικά του. Μοιράστηκαν την επιθυμία και μετά ο άντρας έτρεξε βιαστικά στο ντουζ. Τον άκουσε να σκουντουφλάει στα ροζ σφουγγαράκια με τα κόκκινα σαπουνάκια σε σχήμα καρδιάς. Ξέχασε η Μπέτι πως τα είχε αφήσει στη μέση του ντουζ. Στο μικροσκοπικό της μπάνιο δεν υπήρχε άλλη θέση, παρά μοναχά εκεί στο κέντρο.
«Καλά ρε μωρό, τόσο χαμηλό είναι το ταβάνι; Λίγο πιο μεγάλο δεν μπορούσε να σου φτιάξει τη ντουζιέρα ο ηλίθιος ο εργολάβος!! Την τύχη μου εδώ μέσα!!! Θα πάω από σαπούνι!!» έλεγε τα δικά του και για τα σαπουνάκια ούτε κουβέντα, καθώς άφηνε το ζεστό νερό να τρέχει. Το δικό της νερό. Ήταν σίγουρη πως θα το είχε ξοδέψει όλο και αυτή θα πλενόταν με κρύο.
Αυτό πρέπει να σταματήσει. Τις επόμενες φορές θα έτρεχε πρώτη στο μπάνιο. Τελευταία φορά που έκανε αυτό το λάθος, σημείωσε στο τεφτέρι του μυαλού της.
Δε θέλει να θυμάται.
Τι αξία έχει μια ακόμα απάτη; Πού είναι το ξεχωριστό γεγονός; Έπαιξε μαζί της. «Τα λέμε μωρό» ήταν η τελευταία του κουβέντα καθώς είχε φορέσει βιαστικά τα ρούχα και το μπουφάν του. Τα μαλλιά του υγρά, ακόμα έσταζαν. Τόση βιασύνη…. Τον κατέταξε στα περιστεράκια. Όλα τα έκανε με ταχύτητα αστραπής."
Κάτι από τα παλιά, αλλά και τα νέα 14/02/14 Μ.Π
(ο άγιος του έρωτα παρακαλείται να προχωρήσει στο επόμενο ντουβάρι. σε αυτό τον περιμένει το δίκανο....)

ΜΕΡΤΖΑΝΗ

-Γιατί λένε οι άνθρωποι ψέματα μάνα;

-Το ψέμα κόρη μου, είναι η αλήθεια των ανθρώπων. Είναι αυτό 

που δίνει ζωή στη ζωή τους. 

-Μα το ψέμα πονάει...Πώς μπορούν να ζουν με αυτό;

-Πιότερο πονάει η αλήθεια. Αυτή που δε θέλεις να αντιμετωπίσεις.

Αυτή που κρύβεις μέσα σου και καταλήγεις να λες το μεγαλύτερο 

ψέμα στον ίδιο σου τον εαυτό.

-Τον φοβάμαι μάνα τον εαυτό μου. Δε θέλω ποτέ να γίνω ανήμερο θεριό.

- Τότε κόρη μου κράτα για πάντα τον εαυτό σου αληθινό. Με κάθε κόστος 

μην τον προδώσεις ποτέ. Μην τον χαραμίσεις για κανέναν και τίποτα.

(12/02/14 Μ.Π για τους αληθινούς... ξέρουν.)

''Έχει τα δικά του λημέρια ο σεβντάς...
χαλαλίζει πλούτη και μεγαλεία,
μα δε χαραμίζει τις καρδιές''
(11/02/14 Μ.Π για τη γιαγιά μου).