Μπορεί να μην ήταν αυτό το όνομά του, μα όσα ψέλλισαν τα χείλη του ήταν αληθινά…
Σε ένα προσφυγικό ψαροχώρι γεννήθηκε ο Κωσταντής. Χάδι μάνας δεν γνώρισε ποτέ του, οι άγγελοι την πήραν κοντά τους μόλις άκουσαν το κλάμα του, για να του μάθουν από το ξεκίνημα τι πάει να πει ζωή… Μεγάλωσε στα δύσκολα χρόνια του πολέμου. Κατοχή τα είχαν ονομάσει, μα ίσως θα έπρεπε να τα πουν σκοτάδι τρομακτικό. Πείνα αβάσταχτη έβρισκε τους ανθρώπους που κούρνιαζαν αδύναμα σε μια άκρη του δρόμου περιμένοντας να τους λυτρώσει ο θάνατος. Την ψυχή του στιγμάτισαν τα μάτια των νεκρών που μπροστά του έχασαν σε μια στιγμή τη λάμψη τους… Και τότε κατάλαβε ότι έπρεπε να φύγει, να ζήσει τη ζωή του στ’ άκρα για να σωθεί.

Δεκαετία του ‘60. Στα καλντερίμια της ζωής ξεκινά η Οδύσσεια της ψυχής του. Μετανάστης στη Βαυαρία. Ανθρακωρύχος στη Λιέγη. Τα χρόνια της αθωότητας έχουν χαθεί. Αντρώνεται. Στύβει τον πόνο και τον μετουσιώνει σε δίψα για ζωή. Με τσέπη αδειανή και με πυξίδα το άγνωστο φτάνει στο Παρίσι. Αναζητά τον έρωτα… μα βρίσκει την αγάπη και τη γυναίκα που θα του στιγματίσει τη ζωή. Χάνεται στα μάτια της, στο βελουδένιο κορμί της, όμως το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να κλέψει στιγμές από τη ζωή της. Όμηρος της ανεκπλήρωτης αγάπης, βρίσκει καταφύγιο στη θάλασσα. Για το κυνήγι τού ενός και μοναδικού ονείρου θα ρισκάρει τα πάντα. Άραγε, η αγάπη μπορεί να νικήσει τον εγωισμό του;

Στο σεργιάνι της ζωής του Κωσταντή χορεύουν πραγματικοί ήρωες, κρυμμένοι πίσω από ψεύτικα ονόματα που εμείς επιλέξαμε να τους δώσουμε, για να μην πληγωθούν ξανά. Κάποιοι από αυτούς έχουν φύγει από καιρό μακριά μας και κάποιοι άλλοι είναι ακόμα κοντά μας και διεκδικούν το μερτικό τους.

Το μερτικό των Αγγέλων, Εκδόσεις Έξη

Σύντομα...

Καλό μας βράδυ

"Τώρα;" τον ρώτησε κι ας ρίσκαρε να ακουστεί ανόητη.
"Το τώρα είναι αυτό που έχουμε. Το κλέβουμε από τον χρόνο και είναι το μόνο που μας ανήκει" ζούσε για να νιώσει την ανάσα της στο κορμί του...
"Γιατί να μην είναι εύκολο;"
"Επειδή είσαι ο πιο δύσκολος άνθρωπος της ζωής μου

Καλό μας απόγευμα με κάτι επίκαιρο, αλλά πάντα διαχρονικό!!! "Ποιο προσωπείο θα επιλέγατε για το καρναβάλι της ζωής;" Η συνέχεια στο Writer's Gang.

http://writersgang.com/2017/02/19/%CE%B5%CF%83%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CF%8C-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CE%B8%CE%B1-%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AD%CF%83%CE%B5%CF%84%CE%B5-%CF%86%CE%AD%CF%84%CE%BF/

Η φωνή της μάνας

Ευχαριστώ το Writer's Gang και την αγαπημένη Aria Socratous για τη δημοσίευση των λέξεων που αγαπώ!!!
/http://writersgang.com/2017/02/11/%CE%B7-%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%82/

Καλό μήνα!!!!!!!!!!!!!!!!

Καλό μήνα με «Μερτζανή, το δάκρυ της Θράκης»

Η Μερτζανή γεννήθηκε Ρωμιά!

Τη θρακιώτικη λαλιά άκουσε να μιλούν για πρώτη φορά και αβίαστα έγινε και η δική της λαλιά. Περήφανη για την καταγωγή της, με το «εγώ» μέσα της να μάχεται. Οι αχτίδες του δικού της σκοτεινού παρελθόντος αιχμηρές. Παλεύει επίμονα να κρατήσει μέσα της το ριζικό της ψυχής της. Οι δικές της ρίζες, υγρές και ανήλιαγες, είναι χωμένες βαθιά μέσα στον χρόνο και στον τόπο της.

Της έδωσαν ζωή. Την κράτησαν αέναα ενωμένη με τη γη της Θράκης, εκεί που άρχιζαν οι πλαγιές των σιωπηλών βουνών, εκεί που πήρε την πρώτη της ανάσα, εκεί που ακούστηκε η κραυγή της από το πρώτο κλάμα, η κραυγή της ζωής της. Το παρελθόν είναι αυτό που οδήγησε τα λόγια της Μερτζανής στο δικό της παρόν. Γιατί, από κάπου πάντα ξεκινούν όλα...

Οκτώβρης 1922... Στις όχθες του ποταμού Έβρου στέκει ένα νεαρό κορίτσι με βρόμικα ρούχα και πρόσωπο βουτηγμένο στην απόγνωση. Νιώθει το βάρος της ευθύνης να συνθλίβει τους μικροκαμωμένους ώμους της... Πρέπει να διασχίσει το ποτάμι μαζί με την αδερφή της, το κάρο και τα ζωντανά.

Ορφανή από μητέρα, ξεριζωμένη από πατρίδα, η Μερτζανή δεν σταματά να αγωνίζεται και να ξεπερνάει τον εαυτό της.

Η συγκλονιστική ιστορία μιας αξιοθαύμαστης γυναίκας που δεν έχασε ποτέ την αξιοπρέπειά της και την τόλμη της.